تأثیرات منفی استفاده افراطی کودکان از گوشی و تبلت

فضای مجازی

 

استفاده از وسائل دیجیتال هم به‌صورت فعال و تعاملی مثل رایانه‌ها، بازی‌های رایانه‌ای، گوشی‌های هوشمند و تبلت و هم منفعل و غیرتعاملی مثل تلویزیون در کودکان در حال افزایش است. طبق تحقیقات انجام‌شده استفاده افراطی از وسایل دیجیتال در سنین خردسالی که مغز با سرعت زیادی در حال رشد است و حالت پلاستیکی و منعطف دارد، می‌تواند تأثیرات شگرفی بر رشد شناختی، اجتماعی، هیجانی و رفتارهای مرتبط با سلامت داشته باشد.
در این گزارش به آثار و نتایج استفاده کودکان از وسائل دیجیتال و فناوری اطلاعات می‌پردازیم:

گارمی و همکاران (۲۰۱۴): با گذراندن بیش از دو ساعت پای تلویزیون (و سایر وسائل دیجیتالی مثل گوشی و تبلت) می‌توان اضافه وزن را پیش‌بینی کرد.

نوتینن و همکاران (۲۰۱۳): استفاده از رایانه و تماشای تلویزیون به‌طور معناداری سبب کاهش مدت خواب و بدخواب شدن کودکان می‌شود.

برکمن و همکاران (۲۰۱۶): کودکانی که در اتاق خوابشان تلویزیون دارند، به‌طور معناداری مشکلات خواب مانند کابوس و راه‌رفتن در خواب را تجربه می‌کنند و خوابشان کیفیت کمتری دارد.

بورقسه و همکاران (۲۰۱۵): کودکانی که روزانه ۴ ساعت تلویزیون نگاه می‌کردند به‌مراتب عادات غذایی نامناسب‌تر و فعالیت بدنی کمتری داشتند.

صفاران همدانی و همکاران (۱۳۹۲): بازی‌های رایانه‌ای بر سلامت روان و عملکرد تحصیلی کودکان تأثیر مخربی دارد.

پارکس و همکاران (۲۰۱۳): بین استفاده افراطی از وسایل دیجیتال با مشکلات سلوک همبستگی قوی وجود دارد.

راس و همکاران (۲۰۰۹): طول مدت تماشای دستگاه‌های دیجیتالی با افزایش وزن و چاقی، مشکلات بهداشت دهان، مشکلات اجتماعی هیجانی و نگرانی درباره عزت نفس همراه بود.

انصاری و کرسنو (۲۰۱۶): در کودکانی که بیشتر تلویزیون دیده بودند علائم بیش‌فعالی بیشتر مشاهده شد و این رابطه در دختران، فرزندان خانواده‌های با وضعیت اقتصادی و اجتماعی پایین و آنهایی که والدینشان سلامت روانی کمتری داشتند، شدت بیشتری داشت.

چونچیا و پروکسانانوندا (۲۰۰۸): تأخیر رشد زبان توسط مدت زمان تماشای تلویزیون (دستگاه‌های دیجیتالی)، سن شروع تماشا، رابطه والد و کودک در مدت زمان تماشا و تماشای بیش از دو ساعت در روز قابل پیش‌بینی بود.

یوسف و همکاران (۲۰۱۴): مواجهه افراطی با تلویزیون و بازی کامپیوتری با افزایش مشکلات توجه و مشکلات رفتاری برونی‌سازی همراه است.

زیمرمن و همکاران (۲۰۰۷): تماشای تلویزیون (دستگاه‌های دیجیتالی) در سنین ۸ تا ۱۶ ماهگی با ضعف در رشد زبان همراه بود.

بار و همکاران (۲۰۱۰): مواجهه افراطی با برنامه‌های تلویزیون بزرگسالان در خردسالی با ضعف و در کارکردهای اجرایی در ۴سالگی همراه است.

پوراعتماد و همکاران (۱۳۹۷): استفاده افراطی از وسایل دیجیتال با افزایش احتمال خطر ابتلا به اضافه وزن و چاقی، تغییر در عادات غذایی و الگوی خواب، تغییرات ساختاری در مغز، تأخیرهای حرکتی و زبانی، ضعف در دامنه واژگان و هوش کلامی همراه است.

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *